Taniec

ściągasz mnie wzrokiem
krztuszę się kawą
krzesło wibruje
przez zmysły widzisz mnie nagą

ciężko mi się dyszy
gdy kajdany palców uciskają
tak podatna jestem
na twój wilczy zagon

nie mogę usiedzieć
czuję cię jak za weneckim lustrem
daj mi w końcu coś zrobić, powiedzieć
strugę potu wytrę na biuście

czyś ty otępiał?
nie masz litości?
ile będziesz pogrywał
i kpił z mojej żałości?

rozbiorę się całkiem
odkryję wszystko
ty sobie patrz
jak tańczę

w rytmie namiętnego disco
z krzesła zrobię podest
ze stolika scenę
pogrążę się wnet

w wyobrażony
rozbudzony plener
spocona
zlękniona
roztańczona

zniewolona.
chcę ci się przypodobać…
byś mnie posiadł
i choć godzinę ze mną poobcował…

Opublikowano:
Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.